پژوهشکده سرمایه انسانی دانشگاه فرماندهی و ستاد ارتش جمهوری اسلامی ایران مدیریت هوشمند سرمایه انسانی 3060-6950 2 4 2025 05 22 Reframing Smart Governance: The Primacy of the Smart Governor in Human–Institution–Technology Interaction بازاندیشی در حکمرانی هوشمند: تقدم حکمران هوشمند در تعامل انسان، نهاد و فناوری 67 27 227602 10.22034/imhr.2025.541774.1036 FA علیرضا میرجمهری عضو هیئت علمی دانشگاه فرماندهی و ستاد آجا، تهران، ایران. 0000-0002-6629-4553 Journal Article 2025 04 15 Background and Objective: The digital transformation has paved the way for the emergence of the concept of smart governance, which emphasizes the use of modern technologies to enhance governmental efficiency and accountability. However, much of the existing research—particularly within the digital government literature—has been dominated by a technology-centric approach, overlooking the human factor and the qualities of governors. This has created a significant theoretical gap in governance studies. The present study aims to address this gap by highlighting the primacy of the smart governor over tools and structures in the realization of smart governance.<br>Methodology: The study employs a theoretical–analytical and qualitative comparative approach, drawing upon the IntelliGov conceptual model (Vigoda-Gadot, 2024), which examines three levels of intelligence: human, institutional, and artificial. Data were collected through a critical review of scholarly literature, international policy reports (OECD, UNDP, World Bank), and case studies of four selected countries—Taiwan, Estonia, Denmark, and India.<br>Findings: The findings indicate that in countries such as Taiwan and Denmark, the presence of smart governors has strengthened institutional capacity and promoted the ethical use of technology. In contrast, India’s experience demonstrates that the rapid expansion of technology without reinforcing human and institutional dimensions deepens the digital divide and erodes public trust.<br>Conclusion: This study argues that smart governance is fundamentally a human-centered phenomenon, with technology serving only as an enabling factor. Therefore, cultivating and developing smart governors must be prioritized in public policy and governance strategies. زمینه و هدف: تحول دیجیتال، زمینه‌ساز ظهور مفهوم «حکمرانی هوشمند» شده است؛ مفهومی که بر بهره‌گیری از فناوری‌های نوین برای ارتقای کارآمدی و پاسخگویی دولت‌ها تأکید دارد. با این حال، بیشتر پژوهش‌های موجود، به‌ویژه در ادبیات دولت دیجیتال، دچار غلبه‌ی رویکرد فناوری‌محور بوده و از عامل انسانی و کیفیت حکمرانان غفلت کرده‌اند. این امر یک خلأ نظری جدی در مطالعات حکمرانی ایجاد کرده است. پژوهش حاضر با هدف رفع این خلأ، بر تقدم «حکمران هوشمند» نسبت به ابزار و ساختار در تحقق حکمرانی هوشمند تمرکز می‌کند.<br>روش پژوهش: روش تحقیق به‌صورت نظری ـ تحلیلی و تطبیقی کیفی طراحی شده و بر مبنای مدل مفهومیIntelliGov (Vigoda-Gadot, 2024) سه سطح هوش انسانی، نهادی و مصنوعی مورد بررسی قرار گرفته است. داده‌ها از مرور ادبیات علمی، اسناد سیاستی بین‌المللی (OECD، UNDP، بانک جهانی) و مطالعات موردی چهار کشور منتخب ـ تایوان، استونی، دانمارک و هند ـ گردآوری شده‌اند.<br>یافته‌ها: یافته‌ها نشان می‌دهد که در کشورهایی چون تایوان و دانمارک، حضور حکمرانان هوشمند موجب ارتقای ظرفیت نهادی و استفاده اخلاقی از فناوری شده است. در مقابل، تجربه هند نشان می‌دهد که توسعه‌ی صرف فناوری بدون تقویت حکمرانان و نهادها، به تعمیق شکاف دیجیتال و کاهش اعتماد عمومی منجر می‌شود.<br>نتیجه‌گیری: پژوهش حاضر استدلال می‌کند که حکمرانی هوشمند در جوهره خود پدیده‌ای انسان‌محور است و فناوری صرفاً نقش تقویت‌کننده دارد. بنابراین، تربیت و پرورش حکمرانان هوشمند باید در اولویت سیاست‌گذاری‌های عمومی قرار گیرد. https://www.imhr.ir/article_227602_13bae3270b35d466645b68483c3ca05c.pdf